Satranç Okulu
Sonucu değil süreci öğreten bir oyun. Çocuk sırasını beklemeyi, kural içinde kalmayı ve bir hamlenin sonucunu önceden düşünmeyi öğreniyor.
Ekran başında değil, elle. Robotik tasarım ve kodlama çalışmalarıyla sıralama, eşleştirme ve neden-sonuç kurma pratiği.

Robotik tasarım çalışmalarında çocuk bir düzeni kuruyor, denemesini yapıyor ve sonucu görüyor. Kodlama bu yaşta ekran başında geçen bir süre değil; sıralama, eşleştirme ve neden-sonuç kurma pratiği.
Park Çocuk Koleji’nde robotik, tablet ya da bilgisayarla değil; yön kartları, yapı blokları ve yaş grubuna uygun zemin robotuyla çalışılıyor. Çocuk kodu önce bedeniyle yaşıyor, sonra kartlarla kuruyor, en sonunda robotta görüyor.
Ders halıda başlıyor: bir çocuk “robot”, diğeri “kodlayıcı” oluyor ve arkadaşını komutlarla hedefe götürüyor. Ardından yön kartları masaya diziliyor ve kurulan sıra zemin robotuna aktarılıyor. Robot hedefe varırsa alkış; varmazsa “hangi adım yanlıştı?” konuşması.
Bu döngü — düşün, dene, sonucu gör, düzelt — dersin asıl içeriği. Hatayı bulmak da bir başarı olarak kutlanıyor; çocuk hatanın utanılacak bir şey değil, bir sonraki denemenin bilgisi olduğunu öğreniyor.
Kartlarla kurulan bir yol bazen bahçede gerçek adımlarla yürünüyor; uzay atölyesinde tasarlanan bir araç yapı bloklarıyla robotun taşıyacağı yüke dönüşüyor. Robotik, satranç ve bilim çalışmaları aynı düşünme alışkanlığını farklı malzemelerle pekiştiriyor.
Kurulan düzen denenir, sonucu görülür, hata düzeltilir. "Düşün, dene, düzelt" döngüsü doğal bir alışkanlığa dönüşür.
Önce ne, sonra ne? Bir robotu hedefe götürmek adımları doğru sıraya koymayı gerektirir; matematik öncesi düşüncenin temelidir.
İleri, geri, sağa, sola. Zemin robotunu yönlendirirken çocuk yönleri önce bedeniyle sonra kartla kavrar.
Robot hedefe ulaşmadığında "neresi yanlış?" sorusu grupla konuşulur. Hatayı bulmak da bir başarı olarak kutlanır.
Ders halıda başlar. Bir çocuk "robot", diğeri "kodlayıcı" olur; ileri, sağa, geri komutlarıyla arkadaşını hedefe götürür. Kod kavramı önce bedende yaşanır.
Yön kartları sıraya dizilir; hedefe giden yol masa üstünde tasarlanır. Çocuk kartları ellerine alır, sırayı bozar, yeniden kurar.
Kurulan sıra yaş grubuna uygun zemin robotuna aktarılır ve robot yola çıkar. Hedefe varırsa alkış; varmazsa "hangi adım yanlıştı?" konuşması.
Yapı bloklarıyla robotun taşıyacağı ya da geçeceği bir şey tasarlanır. Kurulan düzen ve sonuç sınıfta anlatılır; bazen bahçede gerçek adımlarla yürünür.
Hayır. Çalışmalar yaş grubuna uygun, ekran süresini merkeze almayan bir kurguyla yürütülür. Çocuk kartlar, yapı blokları ve zemin robotuyla elle çalışır; kodlama bu yaşta sıralama, eşleştirme ve neden-sonuç kurma pratiğidir, tablet ya da bilgisayar değil.
Programlama dili anlamında değil; ama kodlamanın altındaki düşünme biçimi bu yaşta çok iyi oturur. "Önce ne, sonra ne", "bu adım yanlışsa sonuç ne olur" gibi sorular somut malzemeyle çalışıldığında çocuk için tamamen anlaşılır hâle gelir.
Hedefe varamayan robot dersin en verimli anıdır. Öğretmen sonucu değil süreci öne çıkarır; "neresi yanlıştı?" sorusu grupla konuşulur ve hatayı bulmak da kutlanır. Zamanla çocuk hatayı bir sonraki denemenin bilgisi olarak görmeye başlar.
Robotik tasarım tüm programlarda atölye akışı içinde yer alır. Tam gün programında haftalık düzenli çalışma vardır; yarım gün ve 3 yarım gün programlarında atölye etkinlikleri içinde, programın süresine göre planlanır.
Kampüsü gezmek, programları ve kayıt avantajlarını konuşmak için bizi arayın.